Opština Pljevlja zauzima prostor bogat rijekama, kanjonima, visoravnima i starim putnim pravcima. Zbog takvog geografskog položaja, mostovi u pljevaljskom kraju imaju posebno značenje: oni nijesu samo prelazi preko vode, već građevine koje povezuju udaljena sela, planinske predjele, trgovačke puteve i turističke prostore. Među njima se posebno izdvaja Most na Đurđevića Tari, jedan od najpoznatijih mostova u Crnoj Gori i prepoznatljiv simbol sjevera države.
Most na Đurđevića Tari nalazi se na magistralnom putu Pljevlja–Žabljak, iznad kanjona rijeke Tare, između sela Budečevica i Trešnjica. Građen je od 1937. do 1940. godine, a projektovao ga je inženjer Mijat Trojanović. U vrijeme kada je završen, predstavljao je veliki graditeljski podvig, jer je trebalo premostiti duboki kanjon Tare i povezati prostore koji su ranije bili teško dostupni. Most je dug oko 365 metara, ima pet lukova, a njegov najimpresivniji luk uzdiže se visoko iznad rijeke, zbog čega i danas ostavlja snažan utisak na posjetioce. Značaj ovog mosta nije samo u njegovoj arhitekturi. On je postao simbol ljudske hrabrosti, inženjerskog znanja i sposobnosti da se savlada jedan od najzahtjevnijih prirodnih prostora u Crnoj Gori. Njegovi lukovi skladno se uklapaju u pejzaž kanjona, pa most djeluje kao da je istovremeno i građevina i dio prirode. Upravo zbog toga danas predstavlja jednu od najpoznatijih turističkih tačaka na sjeveru Crne Gore, mjesto sa kojeg se pruža pogled na Taru, Durmitor i okolne planinske predjele. Most na Đurđevića Tari ima i snažno istorijsko i memorijalno značenje. Tokom Drugog svjetskog rata, partizani su 1942. godine srušili dio mosta kako bi zaustavili kretanje okupatorskih snaga preko kanjona. U toj akciji posebno se pamti inženjer Lazar Jauković, jedan od ljudi koji su učestvovali u gradnji mosta, a kasnije i u njegovom djelimičnom rušenju radi sprječavanja neprijateljskog napredovanja. Nakon što je zarobljen, strijeljan je na mostu, pa je ovaj prostor postao i mjesto sjećanja na žrtvu, otpor i borbu za slobodu. Zbog toga Most na Đurđevića Tari nije samo turistička atrakcija, već i spomenik istoriji i ljudskoj odlučnosti. Pored ovog monumentalnog mosta, za pljevaljski kraj značajni su i mostovi na Ćehotini, rijeci koja prolazi kroz raznolike predjele opštine i oblikuje život brojnih sela. Ćehotina je za Pljevlja važna ne samo kao prirodni tok, već i kao prostor oko kojeg su se razvijali putevi, naselja, izletišta i lokalna svakodnevica. Zato i manji mostovi preko ove rijeke imaju posebnu vrijednost, jer govore o povezanosti ljudi sa prostorom u kojem žive. Među takvim primjerima su viseći mostovi preko Ćehotine, poput mostova u mjestima Prošće i Jelice. Oni nemaju monumentalnost Mosta na Tari, ali su veoma važni za lokalno stanovništvo, jer povezuju obale, sela, imanja i ljude koji koriste prostor uz rijeku. Takvi mostovi služe mještanima, šumarima, lovcima, ribolovcima i svima koji se kreću kroz pljevaljska sela. Njihova simbolika je drugačija: oni predstavljaju svakodnevni život, seosku povezanost i potrebu da se i udaljeni krajevi ne prekidaju od grada i jedni od drugih. Posebno značenje ima i prostor Gradca, uz rijeku Ćehotinu, gdje mostovi imaju ulogu povezivanja naselja i očuvanja života u ruralnim djelovima opštine. U takvim sredinama most nije samo saobraćajni objekat, već uslov za normalan život, za odlazak do imanja, šume, puta, škole, posla ili grada. Kada se mostovi obnavljaju ili zamjenjuju, to pokazuje koliko su važni za opstanak lokalnih zajednica i koliko rijeka, iako prirodna ljepota, može biti prepreka ako nema sigurnog prelaza. Mostovi Pljevalja zato pokazuju dvije slike ove opštine. Most na Đurđevića Tari predstavlja grandioznost prirode, inženjerski podvig, turizam i istorijsko sjećanje. Mostovi na Ćehotini predstavljaju mirniju, ali jednako važnu priču, priču o selima, svakodnevici, povezanosti ljudi i opstanku života uz rijeku. Zajedno, oni govore o Pljevljima kao prostoru u kojem mostovi spajaju ne samo obale, već i planine, sela, istoriju, prirodu i ljude.